Laik şehzadeye tekbirli uğurlama neyin kanıtı?

Ahmet Hakan’a nazire : Laik şehzadeye tekbirli uğurlama neyin kanıtı?

Hürriyet yazarı Ahmet Hakan, Abdulhamit’in torunu şehzade Ertuğrul Osman Osmanoğlu’nun cenazesi üzerine yazdığı yazıyı “Sevilmeyecek bir yazı” başlığını uygun bulmuş (Hürriyet, 28 Eylül 2009). Bunda haklı olabilir, çünkü şehzadenin cenaze töreninden de anladığımız kadarıyla Osmanoğullarına duyulan kayıtsız şartsız muhabbet Ahmet Hakan’ın yazısında konu ettiği hiçbir şeyi gördürmeyecek kadar gözleri buğulandırıyor. Osmanoğullarının anısı, eski şanlı tarih, cumhuriyetin kurulmasından sonra hanedanın sürgün edilmesi gibi şeyler, hanedanın sürgündeyken modern, laik, Avrupai bir hayat sürmüş olmasını görmezden gelmeye mazeret olabiliyor.

Hatta saltanat ve hanedan meselesi bile bu arada kaynıyor.
Ahmet Hakan, dindarların nasıl olup da hanedan ailesini kendileriyle özdeşleştirdiklerini soruyor yazısında.
Şöyle diyor:
Dincimiz, şeriatçımız, muhafazakarımız, sağcımız zanneder ki:
Kendileri ile “Osmanlı Hanedan Mensupları” arasında fark yoktur…
Zannederler ki:
Hanedan mensupları da şeriatçıdır… Hanedan mensupları da “İlay-i kelimetullah” için yanıp tutuşur…
Hanedan mensupları da geceler boyu post üstünde İslam’ın zaferi için dua eder… Hanedan mensupları da Cumhuriyet’in bir toplumsal model olarak benimsediği Batı kültürüne toptan karşıdır…
Cumhuriyet’i fazlasıyla Batılılaşmış, öz kültürüne yabancılaşmış olarak gören dincimiz, şeriatçımız, sağcımız, muhafazakarımız, yabancıladıkları Cumhuriyet’e karşı Osmanlı’yı arkalayarak rahatlamaya çalışırlar…
Osmanlı’yı o kadar gözü kara bir şekilde kutsarlar ki, işi saltanatı ve saltanat mensuplarını kutsamaya kadar götürürler…
Oysa acı gerçek şudur:
Cumhuriyet, toplumsal model olarak neyi getirmek istiyor idiyse…
“Hanedan”, çoktan o modele adapte olmuştu…
Yani “Cumhuriyet” ile “Osmanlı Hanedanı” arasında kültürel açıdan bir çelişki yoktur…
Osmanlı’nın son döneminde saray ve üst sınıf hayat tarzı ile cumhuriyetin benimsediği hayat tarzı aynıdır. (Hürriyet, 28 Eylül 2009)
Ahmet Hakan’ın bu değerlendirmesini örneklendirdiği bir olay fazlasıyla sarsıcı. Meğer hanedanın kadın temsilcilerinden Neslişah Osmanoğlu, merhum Esat Coşan’ın naaşı Süleymaniye Camii’nin haziresine gömüleceği zaman cingar çıkarmış. Dönemin cumhurbaşkanı Ahmet Necdet Sezer’e mektup yazıp “Süleymaniye Mezarlığı tarikat mezarlığı oldu… Alakasız kişiler buraya defnediliyor. Eğer Esat Coşan buraya gömülürse, büyük büyük dedemiz Kanuni Sultan Süleyman ile büyük büyük annemiz Hurrem Sultan’ın mezarlarını Süleymaniye’den çekeriz” demiş.
Ahmet Hakan’ın aktardığına göre Cumhurbaşkanı Ahmet Necdet Sezer, Esat Coşan’ın Süleymaniye’ye defnedilmesiyle ilgili kararnameyi veto edince dilekçe Ecevit’e gönderilmemiş. Bunun üzerine Neslişah Osmanoğlu, Cumhurbaşkanı Ahmet Necdet Sezer’e teşekkür mektubu yazmış.
Mektup tam manasıyla şok edici:
46 senelik iktidarı boyunca devleti sadece akıl, mantık ve bilim çizgisinde idare etmiş olan ceddimiz Kanuni Sultan Süleyman’ın inşa ettirmiş olduğu Süleymaniye Camii’nin haziresinin son zamanlarda umumi mezarlıktan da öte bir ‘tarikat mezarlığı’ haline getirilmesi, büyüklerimizin hatıralarını muazzep eder (azap verir) bir hal almıştır.
(…)
Gösterdiğiniz haklı ve doğru tavırla Süleymaniye Haziresi’nde ebedi uykularını uyuyan cedlerimizin ruhlarını huzura kavuşturduğunuz için zat-ı devletlerinize ailemiz adına şükranlarımızı ve teşekkürlerimizi takdim ediyoruz. (Ahmet Hakan, Hürriyet, 28 Eylül 2009)
Laik ve modern yaşam tarzına rağmen Osmanlı hanedanın bugünkü temsilcilerinin takvalı olacağım diye kendine olmadık eziyetleri reva gören tarikat ehlince böylesine kutsanmasına mı yanalım, yoksa İslami ve muhafazakar kesimlerde saltanata olan bu yüksek ilgi ve muhabbete mi!
Bu yazı Ahmet Hakan’ın yazısına nazire olacaksa hanedanın modern hayat tarzına rağmen nasıl olup da böyle ilgi alakaya mazhar olduğu sorusuna şunu ilave etmeli: Nasıl oluyor da Hz. Peygamber’in bu zamanlardaki ümmeti, bütün İslami ilke, kural, kaide, esas ve usulü bir kenara bırakıp saltanatı, hanedanı, saltanatçılığı, “ısırgan meliklik”i böylesine baş üstü edebiliyorlar? Dinde saltanat var mı? Hani denir ya hep, böyle şeyleri kendi zamanında değerlendirmek lazım. Saltanatın geçerli olduğu bir zamanda Osmanoğullarının da böyle bir devlet tesis etmesi normaldi.
Yok, hiç normal değildi!
Eğer dinlerine sıkı sıkıya bağlı kalmayı herşeyin üstünde tutsalardı saltanatın tekzip edildiğini görecekleri onlarca delil vardı ellerindeki kaynaklarda. Demek ki o dayanakların ihmal edilebileceğini düşündüler. Eğer zaman neyi gerektiriyorsa onu yapacaksak dinin usülüne ne gerek var? Yok eğer din ibadet içindir, dünyaya karışamaz diyorsak o zaman laiklerden ne farkımız var?
Şehzade Osman Ertuğrul’un cenaze töreninde tarikatlılarından ortalama dindarına muhafazakar çevrelerin gösterdiği coşku, onların ne şehzadenin laik ve modern yaşam biçimini eleştirebileceklerini, ne de saltanatçılığa karşı fikir beyan edebileceklerini gösteriyor.
Tabii ki şehzadenin cenazesi önemsiz değil, dileyen de katılır ve duasını yapar, o ayrı. Ama tekbirlerle, coşkuyla, bir tür gövde gösterisine dönüştürmek neyin nesi? Yani laik cumhuriyete karşı Osmanlı hanedanını kalkan yaparak mı kendini ifade etmeli bir dindar? Hele de o hanedanın göz önündeki bütün mensupları laik bir yaşam tarzını devam ettiriyorsa.
Harama bakacam korkusuyla başını yerden kaldırmayan dindarın kutsadığı sarayda hanedan piyano çalıyordu, tiyatro oynatıyordu yahu, ötesi berisi var mı!
Bütün bunlardan çıkarılacak bir sonuç var: Tarikatlısı ya da ortalama dindarıyla muhafazakarlar asr-ı saadetin ilkeli, usüle bağlı düşünce tarzından hayli uzaklar. Osmanlı saltanat kültüründe biçimlenmiş bir dindarlıkları var ve o dindarlık da saltanatı ve hanedanı kutsal bilmeyi acaip bir fikir olarak göremiyor.
Bu diyarın dindarlığı da böyle bir dindarlık işte!
FikriTakip/Serdar Özmen