Posts Tagged ‘karabat’

ERGENEKON KUYULARINDA KAYBOLAN HAYATLAR 4

Onlara göre, önemli olan ölüm emirleri kimin verdiği. Davaya müdahil olmak isteyen aileler adaletin yerinin bulmasını istiyorlar ve vurguluyorlar: karanlık bir dönemin aydınlatılması, gelecek aydınlık günlerin de teminatı.

“Maşalar çıksın aradan”

“Devlet bu işi gerçekten çözmek istiyorsa maşaları aradan çıkarsın. Benim için önemli olan, öldürme, kaybetme emirlerini kimin verdiği. Bunların başı ortaya çıksın, yoksa akan kan durmaz” diyor Nesibe Haran.
Okumaya devam et

ERGENEKON KUYULARINDA KAYBOLAN HAYATLAR 3

Belirsiz bekleyişleri bitti, şimdi en azından başlarında dua edebilecekleri bir mezarları var.

Geride bıraktıkları, farklı olsa da kaybedilenlerin ailelerinin ‘mezar özlemi’ dışında da birçok ortak noktası var. Adalet istiyorlar her şeyden önce. Ergenekon soruşturmasının, yıllardan beri akıllarını kurcalayan, gönüllerine saplanmış soru işaretlerini de giderebileceğini umuyorlar.

Kayıpların hatırlanma biçimleri de farklı; bazıları da kayıptan sonra doğan çocuklara onların isimlerini veriyor. Bazıları da tıpkı Mardin Kızıltepeli Tunç ailesi gibi, köyleri basıldığında delik deşik olmuş duvarlarını bırakın, perdelerini bile yenilemiyor.
Okumaya devam et

ERGENEKON KUYULARINDA KAYBOLAN HAYATLAR 2

Cizre/Diyarbakır

Ergenekon soruşturmasıyla birlikte, kaybolan yakınlarının en azından mezarını bulmak için umutlanan ailelerin, kendi yaşamları da hiç kolay olmadı. Bir çoğu, yakınlarının kaybından sonra göç etmek zorunda kaldı ve fakirleştiler. Aile babalarının geride bıraktıkları çocuklar okullarını bırakıp, çalışmak zorunda kaldı. Kayıp yakınlarının bazıları, “bir kelime bile etmeyerek” belli etti küskünlüklerini ve protestolarını. .Ama bazı çocuklar Mehmet Hebun Özdemir ve Mizgin Şen gibi, babaları kaybolduğunda, hala annelerinin karnındaydılar.
Okumaya devam et

ERGENEKON KUYULARINDA KAYBOLAN HAYATLAR 1

.

“Su veremedim 13 yaşındaki oğluma, oy!”

“İşkence askısındaydı oğlum. Beni gördü. ‘Ana su ver’ diye yalvardı.”

Hayat Altınkaynak, 13 yaşındaki oğlu Davut’u en son nerede, nasıl gördüğünü anlatırken kıpkırmızı gözlerinden yaşlar süzülüyor, o saate kadar cılız olan sesi bir çığlık oluyor, koyuveriyor tuttuğu hıçkırıkları, haykırıyor:

“Oy…su veremedim, Davut’uma”
Okumaya devam et